الرَّحْمنُ وَ قالَ صَواباً « 1 » « روز بازپسين ، روزى است كه روح و فرشتگان در صفّ مىايستند و قيام دارند . و هيچكس ابداً سخنى ندارد ، مگر آن كسى كه خداوند رحمن به او اذن داده باشد ، و او سخن به راستى و درستى گويد . » از اين مقايسه مىفهميم كه قول مرضىّ همان قول صواب است ؛ يعنى گفتار پسنديده و مورد رضايت حضرت حقّ جلّ و عزّ ، همان گفتار راست و درست است ؛ پس شفيعان بايد گفتارشان راست و پسنديدهء خدا باشد . و ما در فصل شهادت بر اعمال سابقاً گفتيم كه : مرجع اين گفتار صواب به اين است كه اعمال عاملين به شخص شاهد منتهى گردد و به او ملحق شود ؛ يعنى شاهد بواسطهء حضور و وساطتش در افاضهء فيوضات الهيّه ، واسطهء فيض قرار گيرد و رابط بين حضرت حقّ و شخص مشهودٌ له و مشهودٌ عليه باشد ؛ و مرجع اين واقعيّت به اين است كه حضرت حقّ سبحانه و تعالى در شهادت بر اعمال شخص شاهد را تمكين دهد ، كه به حقائق اعمال علم پيدا كند و حضور در واقعه داشته باشد . زيرا ميفرمايد : وَ لا يَمْلِكُ الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ الشَّفاعَةَ إِلَّا مَنْ شَهِدَ بِالْحَقِّ وَ هُمْ يَعْلَمُونَ . « 2 »

--> ( 1 ) آيه 38 ، از سورهء 78 : النّبأ ( 2 ) آيه 86 ، از سورهء 43 : الزُّخرف